donderdag 17 juli 2014

Plannen? Niet doen, zeggen ze...

Vandaag moest ik toch echt even naar het winkelcentrum in een nabij gelegen plaats. Kon mooi vanmiddag even voor ik mijn jongste weer uit school moest halen.....ik dacht er lekker een fietstochtje van te maken maar dat liep anders. En dus, door tijdgebrek, werd het toch de auto. Daar baalde ik eigenlijk wel van, maar ja. Dus ik dacht even snel de dingen te halen die ik nodig had en dan hop naar huis. Spullen pakken voor het zwembad....en dan via school dus naar het zwembad.(leek ons wel leuk tussen de middag...)
Uiteraard dacht een winkel daar anders over....de kassa (beeldscherm) deed het niet en werd zojuist ontkoppeld....dus of ik nog meer boodschappen had. Dan hield zij het zolang wel voor me achter...Nee hè. Maar ik had het wel echt nodig dus, dus noodgedwongen maar even naar de boekwinkel met café gelopen. Een blad over Italië gekocht en met een ijskoffie op het terrasje plaats genomen....(wat rot nou...) Tja, op zich niet echt vervelend natuurlijk , was het niet dat ik dus nog via huis naar school moest...
En wat zit ik daar heerlijk te lezen? Dat Italianen niets vooruit plannen. Zij leven op het moment zelf en bepalen ter plekke/op het moment zelf waar ze zin in hebben. Tja....daar zit stresskip met een wijze raad in haar handen....
Veel beter natuurlijk op het moment zelf te bedenken of je bij je ouders op bezoek wilt of lekker wil luieren in de tuin.....om niet al je tijd vol te plannen maar ruimte te laten voor het moment zelf....
Zoon lief had het beter begrepen, geloof ik. Zwembad? Uhm, sorry mam, ik wil spelen met vriendje.....had ik me daarom zo gehaast ....
Maar goed, ik heb de kans maar waar genomen en ben met het Italiëblad en een kopje thee lekker buiten gaan zitten....waar ik in een ander artikel weer deze gewoonte van de Italianen tegen kwam....
Mm, die ga ik dan toch maar onthouden....

dinsdag 15 juli 2014

Schaamte....maar waarom eigenlijk?

Even twijfelde ik...maar toch vond ik het wel leuk om mijn eigen website in te vullen op het formulier bij een mede-moeder. En dus kreeg ik een leuk mailtje terug....ai, en toen begon de twijfel.
Twijfel? Jawel, ik promoot mijn site vrolijk digitaal....maar bij bekenden weet bijna niemand het. Waarom niet? Tja, omdat ik me dan toch schaam...Wie zit er nu te wachten op mijn idiote overpeinzingen, denk ik dan.....

Maar eigenlijk is dat natuurlijk behoorlijk dom. Waarom zou ik me schamen voor de dingen die ik schrijf? Ik verplicht niemand om het met me eens te zijn, toch?! En als ze het niets vinden, nou, ze zijn vrij om niet meer langs te komen....En de dingen die ik opschrijf, zijn immers de dingen zoals ik ze zie/ervaar.

Wijze les: sta achter de dingen die je doet....en dan is er niets om voor te schamen!

(eh...lekker simpel gezegd, nu de praktijk nog!)
foto: gemaakt door het blad Geniet!